|
|
Bart Baele *
|
Curriculum vitae
|
Bart Baele ( 1969 Kalken (B) ), woont en werkt in het dorp Gontrode bij Gent (B). Afgezien van een bescheiden avondschoolopleiding tekenen in zijn jeugd is hij autodidakt. Aan meer opleiding heeft hij geen enkele behoefte.
Bart streeft niet naar het maken van esthetisch verantwoorde kunst. Met zijn werk wil hij de universele 'innerlijke oorlogen' bij zichzelf en anderen temperen. Dat doel streeft hij na door compromisloze eerlijkheid in zijn kunst. Aldus vindt hij een haalbare mate van 'vrede' voor zichzelf en hoopt hij zijn bijdrage te leveren aan het verminderen van het leed in de wereld, aan het voorkomen van nieuwe 'uiterlijke oorlogen'. Het werk van Bart is het best in te delen bij de Outsider Art.( zie de toelichting t.a.v. het begrip Outsider Art en verwante begrippen twee titels verder in deze rubriek ).
De schilderijen van Bart, op doek en paneel (afvalhout) met olie als basismedium, zijn vrijwel steeds klein tot middelgroot, meer ingetogen van kleur en intuïtief geschilderd. Zijn werk refereert aan het leed van alle tijd, belichaamd in hemzelf en anderen, die hem in positieve of negatieve zin boeien.
. De werken die deel uitmaken van de expositie vormen een weergave van een getormenteerde gedachtewereld en zijn veelal in de vorm van een portret gegoten; portretten van hemzelf, alleen of met iemand anders, weergegeven met of zonder tekst.
Een schilderij van Baele valt op te vatten als een amulet of een talisman. Met zijn werk wil hij de universele 'innerlijke oorlogen' bij zichzelf en anderen bezweren. Dat doel streeft hij na door compromisloze eerlijkheid in zijn kunst.
Ook de pen hanteert Bart met veel talent. Enkele citaten:
'In sommige van onze hoofden trilt het, dus bewegen de tafels en stoelen mede. Mijn vinger trekken haar mond open, ze zwijgt maar ik wil dat ze schreeut, ik vijl een holte tuussen haar toegeknepen tanden, ik wrijf zalf op mijn kop om de trillingen te doen stoppen, ze schreit maar ze schreeuwt nog niet. Ze smeekt om ook zalf op haar hoofd te smeren, maar ik moet besparen. Ik creeer een beetje slijm en vries het in met stof van de dag. Haar lippen scheuren open, ik repareer ze met plakband, hars en bijenwas. Ik creer weer een beetje slijm en vries het in met wat aarde van de plaats waar ik nu sta.'
'Bij klaarlichte dag is het gebeurd, onverwachts en onmogelijk te begrijpen, het ergste was dat de compassie weg was en dat ze met zeker twintig a dertig in een rij stonden,(ik heb ze geteld). Twee van hen werden geholpen met medicatie van morfine terwijl hun huid weer aan hun spieren genaaid werd. Het waren marionetten van het ergste soort.
Amore! Ratten in een kooi! Verschillende tientallen.
Amore! Zij is verpakt in papier en onnozel gedraaid.
De cipier is langs geweest. Het is mijn cel en mijn maaltijd maar ik heb geen zitdagen vanwege een cyste in mijn hoofd.
Lieveling, gelieve de baxters niet gelijktijdig met bloed toe te dienen, ben ik subiet terug. Bart.'
'Het rare aan het kunstenaarschap is dat alle gebeurtenissen die in mijn verleden en in mijn leven plaatsgevonden hebben, als het ware uitgewist werden, gewoon door het feit dat al die thema's onmiddellijk omgezet werden in werken. Als ik denk hoe ik vroeger was, denk ik aan het werk van die periode. Het werk is het enige punt, ankerpunt, waarop ik mezelf, middelpuntvliedend, kan terugvinden en dit in combinatie met gelijktijdige situaties en met de geschiedenis als ongrijpbaar referentiepunt voor mijn eigen ondergang.' (Uit:'Dank eines Kriegertrupps', Bart Baele, 2001-2002 )
'Ben na jaren weer buiten gekomen, het was ongelofelijk! De vrouwen liepen gewoon op straat! Ik heb zelfs met ene kunnen babbelen! Aanraken mocht nog niet, daarvoor was het virus nog niet honderd procent geweken.'
'Mijn linkerlaars heb ik gevuld met water,
en mijn laatste tocht zal mij over de bergen brengen,
de echo's van de huilende wolven zullen mij meevoeren,
tot de papierversnipperaar.
In mijn gevilde handenzal ik hem het zout brengen.
De soldaat ligt gelijk met de modder,
zijn lippen schuimen aan het oppervlak,
zijn tanden zijn nu vervrozen.'
'In jouw ogen zie ik de hoek van de kamer, waar de kooi staat, en aan de randen van uw ogen zie ik hoe gruwelijk het weer was deze nacht'
'MOL,151003, nacht: 2u29
Beste Luc,
Als ik goed verstaan heb, vroeg je me een briefje als begeleiding voor mijn werk voor de gewone mens die niets zou snappen van mijn werk, de kunstkenners zouden er wel iets van weten.
Ik betwijfeldat. Nu ik uw assistent Willy leren kennen heb, weet ik wel beter.
Hij snapt mijn werk tot in de diepste vezels van zijn gekwelde lijf.
Wat een tegenstelling met het gesprek dat ik had met Nicole, de kunsthistorica, die me overigens erg sympathiek en bekwaam lijkt.
Maar kunsthistoriek is een wetenschappelijke benadering van hoe de kunst er uitzag en liefst van al:hoe ze er MOET uitzien!
Gelukkig zijn er nog kunstenaars die zich niet laten vangen door het gevaar van appreciatie, evolutie en ovulatie.
Willy snapt mij en ik snap hem en dat is genoeg. De rest is doordeweeks gestamel. Om een goed kunstwerk te begrijpen moet uw "gewone" toeschouwer eerst zijn/haar, vrouw/man bedriegen, en dan is het eerst tralala en dan nog eens tralala, en later wanneer de gewenning is opgetreden en je weer in een vuile slaapmatras ligt te vergeven, dan is er de kunst om je eruit te trekken. Er is geen wit licht aan het eind van de tunnel, er is enkel werk. Nicole: het is niet de kunst uit de boekjes, kunst is ONBESTUDEERBAAR.
Willy weet alles van kunst, omdat hij de trucjes niet kent. Willy is een kunstkenner maar hij durft het niet te zeggen, omdat hij beschaamd is en bang fouten te maken door z'n fragiliteit.
(Aan Nicole: je bent lief maar het Lam Gods heeft nooit bestaan, heeft niemand gered, kijk naar mijn tekeningen en erna in het spiegeltje, is je uitdrukking veranderd, ga dan naar de andere werken op de tentoonstelling.)
(Aan Willy: W. je bent er! Kunst moet mooi opgehangen worden, zo kan je het beter bekijken, GY ZYT MYN VRIEND!)
Heel lieve groeten,
Bart'
|
|
 |
|
|
|
Overige werken
Narda Alvarado
|
|
Maria Smits *
Wachters
|
|
|
| |
